Ik ga voor warme zorg in een complexe omgeving
Op de Pediatric Intensive Care Unit (PICU) van het Maastricht UMC+ draait zorg om méér dan het kind alleen. Dat merkte Katleen al bij haar eerste meeloopdag. “Ik werkte al jaren op de volwassen IC. Maar toen ik een keer op de kinder-IC mocht meelopen, voelde ik: dit is het. Dit is waar ik moet zijn.”
Ze is nu bijna klaar met de vervolgopleiding tot Kinder IC-verpleegkundige. En ze weet zeker: van deze keuze heeft ze geen moment spijt gehad.
Je moet voelen dat je dit wil doen
Katleen werkte tien jaar op de volwassen IC. Pas toen ze zelf moeder werd, begon er iets te schuiven. “Je weet pas echt wat een kind voor iemand betekent als je het zelf ervaart. Je voelt ineens hoe kwetsbaar en waardevol het is. En dan besef je wat voor verschil je kunt maken in de zorg voor kinderen en hun ouders.”
Een oud-collega tipte haar over de PICU. Ze liep een dagje mee en wist het meteen. “Ik heb gewoon mijn gevoel gevolgd. En dat gevoel zat goed.”
Zorgen voor het hele gezin
Op de PICU draait het nooit alleen om de patiënt. “Je zorgt eigenlijk voor een heel gezin. Er ligt één kind in bed, maar daaromheen staan ouders, broertjes, zusjes. En allemaal maken ze deel uit van het zorgproces.”
Dat vraagt veel van je als verpleegkundige: technische kennis, communicatie, reflectie én inlevingsvermogen. “Vandaag zorg je voor een baby van drie weken oud, morgen voor een puber van zestien. Dat vraagt elke keer om een andere aanpak. Je moet schakelen, luisteren en aansluiten op wat elk gezin nodig heeft.”
Een warm bad
De PICU kan confronterend zijn, geeft Katleen toe. “Mensen zijn weleens bang voor deze afdeling. Omdat het over kinderen gaat. Omdat het zwaar kan zijn. En ja, ook omdat het niet altijd goed afloopt. Maar wat ik altijd zeg: je doet het hier nooit alleen. Niet als collega, en niet als ouder.”
Die onderlinge verbondenheid zit in alles. “We staan er voor elkaar. Je mag hier zijn wie je bent. Zelfs met collega’s waar je wat minder vanzelf mee klikt, voel je: we hebben hetzelfde doel. Je staat er nooit alleen voor.”
Ook met ouders werk je intensief samen. “Je kent hun kind niet zoals zij dat doen. Dus je hebt ze nodig om de juiste signalen te kunnen zien. Je doet het echt samen.”
Je leert hier elke dag
Katleen is inmiddels anderhalf jaar verder. Ze draait zelfstandig diensten en begint binnenkort aan de transportdiensten. “Dan halen we ernstig zieke kinderen op uit andere ziekenhuizen in de regio. Dat wordt weer een nieuwe uitdaging.”
Wat ze waardeert aan MUMC+: de ruimte om zelf initiatief te nemen. “Even een techniek oefenen op de volwassen IC? Of een dagje meedraaien bij de anesthesie? Het valt allemaal te bespreken. De lijntjes zijn kort. En als je iets wilt leren, dan word je daarin ondersteund.”
Wie wil, kan zelfs de combinatie maken tussen PICU en volwassen IC. “Dat vind ik echt een meerwaarde. Het verbreedt je blik. Je blijft groeien.”
Opleiden is maatwerk
De leerroute was niet altijd vanzelfsprekend. “Ik was een van de eersten met een volwassen IC-achtergrond die instroomde. Dat vroeg om afstemming.”
Maar ze voelde zich gehoord. “Er werd echt meegedacht. Mijn leerpad is meerdere keren bijgesteld. De praktijkcoördinator stond daarin altijd voor me klaar. En ook praktisch was alles goed geregeld. Reiskosten, overnachtingen, declaraties: het werd allemaal gewoon vergoed.”
Je leert hier elke dag
Kom gewoon meelopen
Voor iedereen die twijfelt over de overstap naar de kindzorg, heeft Katleen één advies: “Kom gewoon meelopen. Dan voel je vanzelf of dit iets voor je is.”
Ook over werktijden valt te praten. “Ik solliciteerde op een vacature van 32 uur, maar werk nu 24 uur. Het gaat om de klik, niet om het plaatje dat op papier staat.”
Geen moment spijt
“Na dertien jaar bij een vertrouwde werkgever ben ik op een hele nieuwe plek begonnen. Dat was spannend. Maar ik ben hier in een warm bad terechtgekomen. In een team dat er voor elkaar is, in een ziekenhuis dat écht luistert en in een vakgebied dat me elke dag opnieuw uitdaagt. Ik heb geen moment spijt gehad.”
